آدم رو میبره تو فکر .. در ادامه مطلب

تو را در قلب شعرم می گذارم

به نام عشق، آن را می نگارم

تمام حرف من در شعر این بود

تو را تا بی نهایت دوست دارم

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

مثل مهتاب که از خاطر شب می گذرد

هر شب آهسته ز آفاق دلم می گذرى
 

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

تو شعر نگفته مرا می دانی

وز برگ سفید دفترم می خوانی

آخر به چه مانی که بگویم آنی؟

تو همچو خودی، تو خویش را می مانی
 

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

از فراق تو مرا هر نفسی صد آه است

دارمت دوست به قدری که خدا آگاه است
 

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

ای معنی انتظار، یک لحظه بایست

دیوانه شدم به خاطرت، کافی نیست؟

برگرد و نگاهم کن و یک جمله بگو

تکلیف دلی که عاشقش کردی چیست؟
 

گفته بودی که چرا محو تماشای منی

آنچنان مات که یک دم مژه بر هم نزنی

مژه برهم نزنم تا که زدستم نرود

ناز چشم تو به قدر مژه برهم زدنی
 

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

من هنوز از می چشمان سیاهت مستم

گفتم بنویسم که به یادت هستم
 

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

وفایت با نگاهت هر دو نیکوست

پیامک می زنم چون دارمت دوست
 

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

خداوندا! مرا بی یار مگذار

شبم بی مه کن اما تار مگذار

بگیر از من فروغ دیده ام را

ولی در حسرت دیدار مگذار
 

گرفته بوی تو خلوت خزانی من

کجایی ای گل شب بوی بی نشانی من؟
 

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

بیا اى همنشین سرد پاییز

به آواهاى شب هایم درآمیز

بیا اى رنگ مهتاب بلورین

تو شعرى تازه درمن برانگیز

فرستنده: محمدرضا از تهران
 

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

روى آن شیشه تبدار تو را "ها" کردم

اسم زیباى تو را با نفسم جا کردم

شیشه بدجور دلش ابرى و بارانى شد

شیشه را یک شبه تبدیل به دریا کردم

با سر انگشت کشیدم به دلش عکس تو را

عکس زیباى تورا سیر تماشا کردم
 

پیراهن خیس ابر، تن پوش من است

صد باغ تبر خورده در آغوش من است

این زندگی کبود، این تلخ بنفش

زخمی است که سالهاست بر دوش من است
 

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

جان اسیر دل، دل اسیر دوست، دوست چه می داند، دل اسیر اوست
 

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

ز تمام بودنی ها، تو یکی از آن من باش

که به غیر با تو بودن، دلم آرزو ندارد
 

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

صفایی بود دیشب با خیالت خلوت ما را

ولی من باز پنهانی، تو را هم آرزو کردم
 

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

به جنگل سوخته خاطراتم سوگند

درخت یادت را باغبان خواهم بود تا ابد.
 

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

کاش می دانستم چیست...

آنچه از چشم تو تا عمق وجودم جاری است